Ég heiti Esteban Nierenstein og er kennari í Frakklandi. Ég bjó einu sinni á Íslandi fyrir langan síðan. Ég hef fengið bréf á íslensku og mundi vilja fá hjálp frá ykkur til að skilja það. Ég skil orðin og setningarnar sem það inniheldur, en ekki hvað bréfið « er », hvað það þýðir og til hvers það var mér sent.
Bréfið er bréf. Ég vil meina að það er pappír og að það kom með pósti. Sveinn heitir maður sem skrifaði undir því. Hann segist vera fæddur í Timburbrú. Sveinn ólst upp í Kólumbíu.
Hingað til var Timburbrú ímyndaður staður sem ég skapaði með því að þýða « Pont-de-Bois » yfir á íslensku. Er til staður sem heitir Timburbrú á Íslandi?
Ég skapaði Timburbrú til að gera grín af Rektór Akademíunnar í Lille sem hafði sent mér formlegt bréf til að banna mér að skrifa í bloggið sem ég var með og er ennþá með. Rektórinn fannst að ég mætti ekki gagnrýna skóla og yfirstjórn Frakklands eins og ég gerði. Mér fannst, aftur á móti, að ég var að nota tjáningarfrelsi sem lög tryggja. Ég hélt áfram að skrifa og birta textana mína, en bjó til líka hliðstæðan heim, Timburbrú, þar sem kennari eins og ég gat tjáð sig án þess að vera hræddur að Rektórinn skammist hans.
« Pont-de-Bois », eða Timburbrú, er neðanjarðarlestarstöð sem er rétt hjá lycée Queneau, í Villeneuve d’Ascq, sem ég var að vinna í þegar Rektórinn sendi mér bréfið sitt.
Bréfið hans Sveins er hér á eftir.
Kæri Esteban,
Þú verður að fá að kunna söguna mína. Eða það sem ég tel vera söguna mína.
Ég bý í Cartagena, í Kólumbíu, en er fæddur á Íslandi. Ég kom hingað þegar ég var fimm ára. Foreldrarnir mínir dóu þegar ég var tólf ára. Það var ekki óalgengt í Kólumbíu að deyja ungur, einkum þegar maður fór að rannsaka tilteknum málum.
Foreldrar mínir töluðu lítið um fjölskylduna þeirra. Þegar þau dóu, wayú-samfélagið sem bjó hinu megin við ána tók mig með.
En ég vil ekki lengja þetta bréf tilgangslaust og ég vill fá þig til að lesa það.
Ég er fæddur í Timburbrú.
Þegar ég var þrjátíu ára, fékk ég tækifæri til að fara til Íslands. Ég vissi að Timburbrú var ekki langt frá Landmannalaugum en lítið annað. Samt, hvorki Internetið né fólkið sem ég talaði við þekktu Timburbrú.
Ég fékk vinnu í bensínstöð.
Yfirmaður minn spurði einu sinni af hverju ég var að trufla viðskiptavini með því að spyrja um Timburbrú, en, fyrst að ég var duglegur að vinna, hann lét mig vera.
„Timburbrú, það var skáli, einu sinni. Það er ekkert eftir, maður. » Hann samþykkti samt að sýna mér staðinn daginn eftir. Hann átti leið þangað.
Ég fékk leyfi.
Ekkert. Það er ekkert til lengur, nema gróður sem er kannski aðeins öðruvísi. Og svo grjót sem sýnir að manneskjur hafa eitthvað gert þar. „Þetta hefur verið í rúst í tvö hundruð ár, maður. »
Ég snúi mér og horfði í kringum mig. Höfuðið á mér snýst en ég vil ekki setjast. Ég labba nokkra metra. Hægt. Ég labba hægt. Ég hætti og horfi á svart grjót sem er brotið. Hnjárnar sökkva í mosann og höndin mín fer inn í grjótið. Hnífurinn er þar.
Hnífurinn kom til Kólumbíu með mér. Ég reyni að horfa á hann eins lítið og ég get. Ég vil ekki snerta hann.
Hvað er að gerast?
Sveinn.
Sveinn spyr. En vill hann fá svar? Hann lætur mig ekki vita hvernig ég eigi að ná í hann. Það eina sem ég get gert, það er að svara honum hér, í blogginu mínu, sem hann þekkir.
Er þetta leikur? Er þetta gildra?
Er þessi Sveinn til?
Er sá sem sendir mér bréfið Íslendingur?
Bloggið mitt gerir að verkum að ég fái sent tölvupóst sem eru stundum skrítin. En aldrei hafði ég fengið bréf sent frá Kólumbíu af manni fæddum fyrir tvö hundruð árum á stað sem ég skapaði til þess að vernda tjáningarfrelsi í Frakklandi.
Hvað er að gerast?