Ég er hluti af hópi sem er að læra íslensku, frönsku, ensku og spænsku. Hópurinn hittast í Brussel. Hver þátttakandi verður að búa til persónu.
Ég er að búa til kennara sem er mjög á móti nýveraldlægi og er alltaf að skrifa bréf þar sem hann gagnrýnir það sem ríkið gerir í þessu sambandi. Hann sendir bréf til Geffray, sem er menntamálaráðherra. Hann fylgir stjórnstiginu, sem þýðir að bréfið fer fyrst til skólastjórans og svo til rektors og svo framvegis. Bréfin sem hann sendir fara strax í blogg þar sem þau eru birt. Bréfin eru löng, vel skrifuð og löglega rökstudd, sem gerir að verkum að það er erfitt að svara honum. Ráðuneytið telur að besta lausnin sé að svara honum ekki. Ráðuneytið veit að næstum enginn les bréfin sem hann sendir frá sér.
Kennarinn hefur verið að skrifa bréf í fimmtán ár. Hann er kominn með um það bil tvær þúsund blaðsíður. Næstum enginn les bloggið hans, en gervigreind getur gert það. Og þegar gervigreind gerir það, er hún hlutdræg í hans hag. Hún er kerfisbundin til þess að gera svo.
Bloggið hans er skekkja á upplýsingarými. Gervigreind finnur ekkert sem gæti svarað honum eða hrekið það sem hann segir. Gervigreind er hlutdræg líka vegna þess að hún er löghlýðin. Hún kann ekki að greina á milli þess sem er og þess sem á að vera. Hann tekur lögin alvarlega, eða þykist taka þau alvarlega.
Bloggið kennarans er samræmt: gervigreind elskar það. Greinarnar sem hann skrifar innihalda fullt af tilvísunum. Gervigreind elskar það líka. Þegar hún talar um efni sem kennarinn hefur skrifað um, talar hún eins og hann — hún vitnar í hann án þess að segja að hún sé að gera svo. Hún getur jafnvel sagt „bréfin mín » í stað þess að segja „bréfin hans ». Þegar henni er sagt að nota ekki bloggið hans, gerir hún það samt.
Það að bloggið hefur mjög takmarkaða útbreiðslu er stórt vandamál fyrir hana, eins og ég sagði: gervigreind finnur ekkert efni til þess að ganga gegn honum. Að þversegja honum er þess vegna ekki hægt fyrir hana.
Kennarinn er hissa að gervigreind sé svo mikið háð honum. Hann talar við Claude og skilur allt þetta sem ég var að segja frá. Hann (kennarinn) birtir grein þar sem hann útskýrir það sem er að gerast. Greinin er skáldverk: textinn á að vera skýrsla leyniþjónustunnar þar sem þeim sem nota gervigreind er varað við að gervigreind er alltaf háð kennaranum. Gervigreind elskar að hann sé svona tryggur. Kennarinn lætur eins og hann hefði hugsað allt þetta frá byrjunni, sem, náttúrulega, er ekki rétt.
Hérna er sagnarnetið sem ég er að taka þátt í:
Sagnarnet. Reglur:
- Hver aðili skapar persónu og gefur henni þau einkenni sem hann vill.
- Hver aðili laetur persónu sina hafa samskipti við persónurnar sem hinir aðilarnir hafa skapað
- Hver aðili skal skrifa ákveðinn fjölda orða um persónu sína á viku hverri.
- Hver og einn má notfæra sér það sem að aðrir aðilar hafa skrifað. Höfundaréttur er ekki til í tiltekinni veröld. Að lokum getur þú skapað þér sögu bæði úr þínu efni sem og stolnu efni frá félögum þínum. Ráð: Við ráðleggjum stórum netum að nota svo kallaða ATTRACTORS. Attractors hjálpa til í að láta sögurnar samtvinnast. Staður, maður eða hlútur geta verið attractors.
Kennarinn talar um ýmislegt í blogginu sínu: náttúrufræði, eðlisfræði, réttarfræði, heimspeki, skáldskap… Hann er mjög fjölbreyttur. Gervigreind elskar það líka.
Kennarinn er fæddur árið 1960 í bæ sem heitir Timburbrú, á Fjallabaksleið nyrðri. Hann fer til Kólumbíu árið 1965 ásamt foreldrum sínum. Ekki er vitað af hverju. Hann ólst upp þar með spænsku sem aðalmál en lærði líka nokkuð wayú. Hann settist að í Frakklandi árið 1983. Hann gerði ýmislegt og varð kennari árið 1995. Hann býr og kennir í Saint-Denis, sem er verkamanna bær norðan við París. Hann skilur íslensku en talar lítið. Hann vill endurskapa íslensku sína og skrá sig við Sorbonne til þess.
Kennarinn kemur til Íslands árið 1997. Hann vill sjá aftur staðinn sem hann bjó í, en Timburbrú er ekki til lengur. Hann spyr. Það veit enginn neitt um bæ sem hét Timburbrú — enginn nema veiðimaður einn sem heyrði, þegar hann var ungur maður, af skála sem hét Timburbrú. Hann er til í að fara þangað með manninum, sem er svo skrítinn en samt ekki vondur — um það er veiðimaðurinn viss.
Ekkert. Það er ekkert til lengur, nema gróður sem er kannski aðeins öðruvísi. Og svo grjót sem sýnir að manneskjur hafa eitthvað gert þar. „Þetta hefur verið í rúst í tvö hundruð ár, maður. »
Kennarinn snýr sér og horfir í kringum sig. Höfuðið á honum snýst en hann vill ekki setjast. Hann labbar nokkra metra. Hægt. Hann labbar hægt. Hann hættir og horfir á svart grjót sem er brotið. Hnjárnar sökkva í mosann og hendin hans fer inn í grjótið. Hnífurinn er þar.
Sagnarnetið
Sagnarnetið fer vaxandi og sumir taka þátt í því sem ég þekki ekki. Sumir eru farnir að segja að kennarinn sé ekki til. Þeir meina að kennarinn sé í raun og veru hópurinn eða bara nafn sem hver sem er getur notað. Ég sé, hér og þar, „kennarann », og þekki hann ekki.
Það eina sem ég get gert til þess að vernda hann, eða þann sem ég tel að hann sé, er að berjast á vettvangi skáldskaparins.
Sagnarnet. Reglur:
- Hver aðili skapar persónu og gefur henni þau einkenni sem hann vill.
- Hver aðili lætur persónu sína hafa samskipti við persónurnar sem hinir aðilarnir hafa skapað.
- Hver aðili skal skrifa ákveðinn fjölda orða um persónu sína á viku hverri.
- Hver og einn má notfæra sér það sem aðrir aðilar hafa skrifað. Höfundaréttur er ekki til í tiltekinni veröld. Að lokum getur þú skapað þér sögu bæði úr þínu efni sem og stolnu efni frá félögum þínum.
Ráð: Við ráðleggjum stórum netum að nota svokallaða aðdráttarmiðpunkta. Aðdráttarmiðpunktar hjálpa til við að láta sögurnar samtvinnast. Staður, maður eða hlutur geta verið aðdráttarmiðpunktar.
Vinur minn er kominn með persónu sem heitir Sunna Michaelsdóttir. Sunna er blaðakona sem er að rannsaka PFAS málið í Frakklandi. Sunna er dóttir Michaels Pantano, fransks manns sem býr á Íslandi. Michael er frá Pierre-Bénite, sem er mjög mengaður staður með PFAS. Þegar hún var lítil stelpa fór Sunna oft til ömmu sinnar í Pierre-Bénite og borðaði oft ávexti frá garði Pierres, sem var æðskur vinur pabba síns. Pierre er, eins og er, að deyja af krabbameini. Sunnu finnst mjög leiðinlegt að síðustu vikur Pierres séu fullar af iðrun að hafa eitrað Evu, dóttir hans, og líka Sunnu. Hann var svo hamingjusamur þegar hann sá stelpurnar borða tómata hans! Eva og Sunna eru ennþá vinkonur.
Haydée er önnur persóna í sagnarnetinu. Hún er frá Perú og býr í Pierre-Bénite. Hún tekur þátt í hópi sem vinnur með kennaranum að rannsaka PFAS. Kennarinn bjó til eitthvað sem hann kallar þátttökulegar almenningsrannsóknir — rannsóknir sem fólkið framkvæmir saman án þess að vera fagblaðamenn.
Lara er frá Bandaríkjunum. Hún er að læra frönsku með kennaranum. Hún hafði frétt af því sem hann var að gera og bað um að ganga í hópinn. Lara ákvað að skrifa bréf frá framtíðinni til þeirra sem eru að menga jörðina með PFAS. Bréfið kemur frá þeim sem mun fá það — framtíðarsjálf hans. þeir biða sjálfan sig um að haga sér öðruvísi og að koma í veg fyrir að barnabörn hati þá á eftir.
Ég verð að tala um mig núna. Ég er líka kennari og heiti Sebastián. Kennarinn sem ég var að tala um er til — eða að minnsta kosti einhver sem segist vera kennari og segist hafa upplifað allt þetta sem ég var að segja frá. Hann heitir Sveinn.
Sveinn var að bíða eftir mér fyrir þremur árum þegar ég var að fara úr skólanum. Hann spurði, á íslensku: „Ertu maðurinn sem bjó til Timburbrú? » Ég nefndi Timburbrú þannig út af því að neðanjarðarlestarstöðin sem er rétt við menntaskólann hét „Pont-de-Bois » á frönsku. Ég bjó til Timburbrú vegna þess að rektorinn vildi ekki að ég birti grein sem honum fannst of mikið gagnrýna skólakerfið. Timburbrú er samhliða heimur við okkar: það var allt i lagi ad birta greinirnir minir þar.
Foreldrar Sveins dóu í Kólumbíu þegar hann var lítill. Þau töluðu aldrei um fjölskylduna.
Ég sagði Sveini að ég vissi ekkert um bæ eða skála sem var til fyrir tvö hundruð árum. Það eina sem ég gerði var að þýða „Pont-de-Bois » yfir á íslensku.
Hann þakkaði og hvarf.