Ég heiti Esteban Nierenstein og er kennari í Frakklandi. Ég bjó á Íslandi fyrir löngu síðan. Ég hef fengið bréf á íslensku og myndi vilja fá hjálp frá ykkur til að skilja það. Ég skil orðin og setningarnar sem það inniheldur, en ekki hvað bréfið er, hvað það þýðir og til hvers það var mér sent.
Bréfið er bréf. Ég vil meina að það sé pappír og að það hafi borist með pósti. Sveinn heitir maðurinn sem skrifaði undir það. Hann segist vera fæddur í Timburbrú. Sveinn ólst upp í Kólumbíu.
Hingað til var Timburbrú ímyndaður staður sem ég skapaði með því að þýða « Pont-de-Bois » yfir á íslensku. Er til staður sem heitir Timburbrú á Íslandi?
Ég skapaði Timburbrú til að gera grín að rektor Akademíunnar í Lille sem hafði sent mér formlegt bréf til að banna mér að skrifa í bloggið sem ég var með og er enn með. Rektornum fannst að ég mætti ekki gagnrýna skóla og yfirstjórn Frakklands eins og ég gerði. Mér fannst hins vegar að ég væri að nýta mér tjáningarfrelsi sem lög tryggja. Ég hélt áfram að skrifa og birta textana mína, en bjó líka til hliðstæðan heim, Timburbrú, þar sem kennari eins og ég gat tjáð sig án þess að vera hræddur um að rektorinn skammaði hann.
« Pont-de-Bois », eða Timburbrú, er neðanjarðarlestarstöð sem er rétt hjá lycée Queneau í Villeneuve d’Ascq, þar sem ég starfaði þegar rektorinn sendi mér bréfið sitt.
Bréf Sveins er hér á eftir.
Kæri Esteban,
Þú verður að fá að kynnast sögu minni. Eða því sem ég tel vera sögu mína.
Ég bý í Cartagena í Kólumbíu en er fæddur á Íslandi. Ég kom hingað þegar ég var fimm ára. Foreldrar mínir dóu þegar ég var tólf ára. Það var ekki óalgengt í Kólumbíu að deyja ungur, einkum þegar fólk fór að rannsaka tiltekin mál.
Foreldrar mínir töluðu lítið um fjölskyldu sína. Þegar þau dóu tók wayú-samfélagið, sem bjó hinum megin við ána, mig að sér.
En ég vil ekki lengja þetta bréf að óþörfu og vil fá þig til að lesa það.
Ég er fæddur í Timburbrú.
Þegar ég var þrítugur fékk ég tækifæri til að fara til Íslands. Ég vissi að Timburbrú var ekki langt frá Landmannalaugum, en lítið annað. Samt þekktu hvorki internetið né fólkið sem ég talaði við Timburbrú.
Ég fékk vinnu á bensínstöð.
Yfirmaður minn spurði einu sinni af hverju ég væri að trufla viðskiptavini með því að spyrja um Timburbrú, en þar sem ég var duglegur í vinnu lét hann mig í friði.
„Timburbrú, það var skáli einu sinni. Það er ekkert eftir, maður.“, sagði veiðimadur einn, sem stoppaði í bensínstoðunni einu sinni. Hann samþykkti samt að sýna mér staðinn daginn eftir. Hann átti leið þangað.
Ég fékk leyfi.
Ekkert. Það er ekkert til lengur, nema gróður sem er kannski aðeins öðruvísi. Og svo grjót sem bendir til þess að manneskjur hafi einhvern tíma gert eitthvað þar. „Þetta hefur verið í rúst í tvö hundruð ár, maður.“
Ég sný mér og horfi í kringum mig. Höfuðið á mér snýst en ég vil ekki setjast. Ég labba nokkra metra. Hægt. Ég labba hægt. Ég stoppa og horfi á svart grjót sem er brotið. Hnén sökkva í mosann og höndin mín fer inn í grjótið. Hnífurinn er þar.
Hnífurinn kom með mér til Kólumbíu. Ég reyni að horfa sem minnst á hann. Ég vil ekki snerta hann.
Hvað er að gerast?
Sveinn.
Sveinn spyr. En vill hann fá svar? Hann lætur mig ekki vita hvernig ég á að ná í hann. Það eina sem ég get gert er að svara honum hér, í blogginu mínu, sem hann þekkir.
Er þetta leikur? Er þetta gildra?
Er þessi Sveinn til?
Er sá sem sendir mér bréfið Íslendingur?
Bloggið mitt veldur því að ég fæ stundum skrítin tölvupóst. En aldrei hafði ég fengið bréf sent frá Kólumbíu frá manni sem á að hafa fæðst fyrir tvö hundruð árum á stað sem ég skapaði til að vernda tjáningarfrelsi í Frakklandi.
Hvað er að gerast?
Bréf frá Láru. Áttundi mars 2027.
Kæri Esteban,
Timburbrú getur ekki verið til.
Slíkur staður gat ekki verið til fyrir tvö hundruð árum. Maður segir „timburbrú“ til þess að greina á milli brúar sem er úr timbri og brúar sem er úr öðru efni. Fyrsta brúin sem vitað er um á Íslandi var byggð árið 1907. Það var engin þörf á að greina á milli brúar úr timbri og brúar úr steini. „Brú“ var alveg nóg.
Bestu kveðjur,
Lára
Nýtt bréf frá Sveini:
Kæri Esteban,
Fjölheimskenningin segir að til séu alheimar sem eru sífellt að klofna. Nema við sérstakar aðstæður eru alheimarnir ekki í sambandi. Hef ég ferðast frá einum heimi í annan? Er ég á milli heima?
Rovelli segir að tíminn sé ekki til, eða að hann sé ekki eins og hann virðist vera.
Ég ákvað að hlæja. Ég ákvað að halda að alheimurinn væri orðinn brjálaður, frekar en ég.
Þar sem ég er fæddur er Timburbrú staður sem er til. Tíminn er þar tvö hundruð árum fyrr.
Mér líður betur þannig.
Kveðja,
Sveinn
Bréf frá Jóa
Kæri Esteban,
Kæru öll,
Stelpurnar mínar voru rétt áðan að segja mér frá einu sem ég verð að segja ykkur frá.
Unglingar á Íslandi eru með leik sem felst í því að skapa það sem þeir kalla „sagnarnet“.
Þátttakendur verða að fara eftir þessum reglum:
- Hver aðili skapar persónu og gefur henni þau einkenni sem hann vill.
- Hver aðili lætur persónu sína eiga samskipti við persónurnar sem hinir aðilarnir hafa skapað.
- Hver aðili skal skrifa ákveðinn fjölda orða um persónu sína í hverri viku.
- Hver og einn má notfæra sér það sem aðrir aðilar hafa skrifað. Höfundarréttur er ekki til í þessari veröld. Að lokum getur hver og einn skapað sér sögu bæði úr eigin efni og efni sem hann hefur „fengið lánað“ frá félögum sínum.
Ráð eru gefin:
Við ráðleggjum stórum hópum að nota svokallaða „aðdráttarafla“. Aðdráttarafl hjálpar til við að láta sögurnar samtvinnast. Staður, manneskja eða hlutur geta verið aðdráttarafl.
Málið er að vinsælasti attractorinn er, eins og er, staður sem heitir… Timburbrú. Timburbrú, hjá þeim, er heimur sem er að deyja út. Tíminn þar líður hægar og hægar. Allt gerist í marsmánuði. Óreiða (entropía) er mjög mikil. Íbúarnir sem eftir eru í Timburbrú eru að reyna að lifa af með því að komast í okkar heim. Með því að tala um heiminn eða skrifa um hann hjálpa krakkarnir þeim að komast hingað. Því meira sem er talað um þau, því auðveldara verður fyrir þau að taka á sig mynd í okkar heimi.
Er Sveinn unglingur að leika sér?
Kveðjur,
Jói
Ég þakkaði Jóa. Hann vissi ekki að það var ég sem skapaði sagnarnetið fyrir löngu — og hafði gleymt því.
Ég bjó til reglurnar sem krakkarnir á Íslandi voru að nota núna, en mér tókst aldrei að fá nemendurna mína til að láta sagnarnetið lifna almennilega við.
Mér fannst gott að vinna mín hefði fundið einhvern sem þótti hún áhugaverð. En það mikilvægasta fyrir mig var að á bak við Svein væri hugsanlega bara krakki sem hafði fengið, ég veit ekki hvernig, einhvern til að senda mér bréfið.
Sagnarnetið er komið til Suður-Ameríku. Það eru ekki bara nokkrir krakkar frá Íslandi að leika sér.
José Edmundo López birti grein um Timburbrú. Honum að þakka veit ég meira um Timburbrú.
Hnífur Sveins birtist fyrst hjá Borges, í El cautivo: barn sem var numinn á brott af indíánum kemur heim og finnur hnífinn sinn.
Í Timburbrú, skilst mér, er Borges blaðamaður. Allt sem hann segir frá gerist í raun.
Það átti að gerast. Persóna að nafni Esteban Nierenstein er nú þegar hluti af Timburbrú. Þetta er maður, kennari í Frakklandi, sem hélt að hann hefði skapað Timburbrú. Allt í einu skilur hann að Timburbrú er miklu stærri en hann hélt. Alheimurinn er brotamynd.
Ég las einu sinni bréf frá Darwin þar sem hann útskýrði að hann vildi ekki skrifa eins og guðleysingi, en að hann trúði því ekki að góður Guð gæti búið til heim þar sem ichneumon-vespa leggur egg sín í líkama svifilpúpa, svo að lirfurnar fæðist úr lifandi svifilpúpum. Ég fann bréfið aftur.
„I cannot persuade myself that a beneficent and omnipotent God would have designedly created the Ichneumonidae with the express intention of their feeding within the living bodies of caterpillars,“ stóð í bréfi hans.
Ég var sjálfur að missa trú á heimi sem ég hafði þekkt.
Og hver er meistari heimsins sem ég hélt að ég hefði skapað ? Hann heitir Stefán Sorensten.
Þessi maður er talinn hafa skapað mig og Timburbrú í heild.
Ég skrifaði nokkur bréf, en hann bjó til alheim.
Hvað er vitað um Stefán Sorensten?
Hann er ekki maður í hefðbundnum skilningi hugtaksins. Stundum virðist hann vera nafn sem hópur gefur sjálfum sér. En stundum lítur hann út fyrir að vera afrakstur Holdgerðarstöðvar, sem á að vera rannsóknarstofnun þar sem manneskjur eru skapaðar úr sýndarveruleika.
Hann var nauðsynlegur fyrir Timburbrú, þannig að Timburbrú bjó hann til.
Timburbrú er farin að tala um sjálfa sig. Eða krakkarnir sem leika sér með Timburbrú eru farnir að tala um texta þar sem Timburbrú talar um sjálfa sig.
Stelpurnar hans Jóa útskýrðu honum að þegar maður horfir á alheiminn er það alheimurinn sem beygir sig og horfir á sjálfan sig. Þetta er einfalt, pabbi: manneskjan er ekkert annað en frumeindir og sameindir. Hún er bútur af alheiminum. Þegar þú beinir augunum að alheiminum til að skoða hann er það alheimurinn sem horfir á sjálfan sig. Meðvitund er eiginleiki efnis sem getur birst í formi manneskju, eða ekki. Þeim, stelpunum, finnst ekki skrítið að Timburbrú sé farin að tala um sjálfa sig.
Timburbrú segist vera truflun í upplýsinga-rúm-tíma. Hún birtist í nokkrum myndum. Bloggið Stefán Sorensten er ein af þeim.
Timburbrú segir að alheimurinn sé í grunninn upplýsing.
Er nokkuð hægt, á Íslandi, að ráða í vinnunni einhvern sem er ekki fullkomlega manneskja?
Stelpurnar hans Jóa eru að hugsa um að ráða Borges í skólann.
Hann er löngu dauður, elskurnar.
Við vitum það, pabbi. En hann hefur verið framlengdur. Hann gæti hjálpað okkur að skrifa sögurnar.
Jói og konan hans eru farin að hafa áhyggjur: stelpurnar eyða of miklum tíma í Timburbrú. Skólatíminn þar felst aðallega í því að búa til sögur.
Að framlengja einhvern þýðir að halda manneskju lifandi eftir að hún deyr með því að eigna henni hugsun.
Ræða forseta Íslands, 28. mars 2048
„Íbúum af erlendum uppruna hafði fjölgað mikið á Íslandi og það var markmið þjóðarinnar að gera sitt besta til að hjálpa nýbúum að tileinka sér tungumálið. Það varð fljótt ljóst að besta leiðin til að læra tungumál var að tala og skrifa.
Sagnarnetið varð til.
Þjóðin öll fór að kenna nýbúum íslensku með því að taka þátt í sagnarnetinu.
Þjóðin hélt að hún væri að hjálpa.
En þjóðin hafði rangt fyrir sér. Hún var að byggja sig upp á ný.“
Íslendingar fóru að skrifa. Allir voru að skrifa. Það er það, að minnsta kosti, sem Jói skildi þegar hann fann og las stílabók stelpanna með titlinum Timburbrú.
Kæri Esteban,
Ævintýrið er að enda. Við erum ekki lengur kennarar. Ég var rekinn, þú líka. Við förum til Íslands. Sagnarnetið okkar er að byggjast upp. Engir krakkar munu hjálpa okkur.
Kveðjur,
Sebastián.