Ég er hluti af hópi sem er að læra íslensku, frönsku, ensku og spænsku. Hópurinn hittist í Brussel. Hver þátttakandi þarf að búa til persónu.
Það er enginn höfundarréttur hjá okkur: hver þátttakandi getur notfært sér efni sem hinir búa til. Ef ég er ekki ánægður með það sem þú gerir við persónu sem ég bjó til, verð ég að bregðast við með skáldskap í heiminum þar sem persónunni minni er verið að spilla.
Don Kíkóti hefði aldrei orðið sú bók sem hún er ef Avellaneda hefði ekki skrifað falskan Kíkóta. Hefði Miguel de Cervantes farið í mál á móti Alonso Fernández de Avellaneda, hefði hann kannski unnið málið, en þá hefði hann tapað bókmenntaheiðri.
Persónurnar sem við búum til eru oft ekkert annað en það sem við erum. Sögurnar sem þú ert að fara að lesa eru næstum því allar sannar, þótt margir telji að þær séu ótrúlegar.
Kanínan sem Guð sveik.
« Að vera kanína er að vera lítill og veikburða. Þegar ég var ungur var ég mjög ósáttur við það, þannig að ég ákvað að fara til Guðs til að fá hann til að breyta mér í stóra og sterka kanínu, eins og naut.
Ég kom aftur niður á jörðina og hljóp til tígrisdýrsins. Ég sagði því að ég hefði rétt áður verið að tala við Guð og að hann hefði sagt mér að hræðilegur hvirfilbylur væri á leiðinni. Það eina sem gæti bjargað manni væri að binda sig við sterkasta tréð í skóginum. Tígrisdýrið bað mig að hjálpa sér. Ég samþykkti og fór á bak þess. Tígrisdýrið hljóp og náði að sterkasta trénu í skóginum. Þá batt ég það. Þegar ég var búinn að því tók ég grein og drap það, sem tók mig smá tíma. Síðan tók ég húðina af því og fór með hana upp til himins.
Guð, sem er gamall maður, svaf. Ég vildi ekki trufla hann, þannig að ég lét húðina á ský sem var þar og beið bara eftir að hann vaknaði. Guð fór á fætur, teygði sig og allt í einu sá hann mig. Hann var svo hissa! Hann horfði á mig, svo á húðina og svo á mig aftur. Geispið var enn á vörum hans. Hann hristi höfuðið og að lokum fór hann að tala. Hann spurði hvernig mér hefði tekist að koma með húðina, hvernig mér hefði tekist að drepa tígrisdýrið. Ég sagði að það hefði bara verið einfalt mál.
Guð sagði að ég væri mjög gáfuð lítil kanína og hann klappaði mér blíðlega á höfuðið. En allt í einu greip hann í eyrun á mér og fór að snúa mér í kringum höfuð sitt, um leið og hann sagði að helvísk kanína gæti líklega drepið hann ef hún yrði eins stór og sterk og naut, þar sem hún, lítil og mjó eins og hún var núna, gat drepið tígrisdýr.
Guð sendi mig aftur til jarðar og það var rosalega sárt þegar ég lenti. Til að reyna að draga úr högginu lenti ég fyrst á framfótunum. Síðan þann dag eru allar kanínur eins og ég, með framfætur styttri en afturfætur.
Sunna Michaelsdóttir
Sunna er blaðakona sem er að rannsaka PFAS-málið í Frakklandi. Sunna er dóttir Michaels Pantano, fransks manns sem býr á Íslandi. Michael er frá Pierre-Bénite, sem er mjög mengaður staður af PFAS-efnum. Þegar hún var lítil fór Sunna oft til ömmu sinnar í Pierre-Bénite og borðaði oft ávexti úr garði Pierres, sem var æskuvinur föður hennar. Pierre er nú að deyja úr krabbameini. Sunnu finnst mjög leiðinlegt að síðustu vikur Pierres séu fullar af iðrun yfir því að hafa eitrað Evu, dóttur sína, og einnig Sunnu. Hann var svo hamingjusamur þegar hann sá stelpurnar borða tómatana sína! Eva og Sunna eru enn vinkonur.
Haydée Rodríguez
Haydée er frá Perú og býr í Pierre-Bénite. Hún tekur þátt í hópi sem vinnur að því að rannsaka PFAS. Hópurinn þróaði það sem hann kallar þátttökurannsóknir almennings — rannsóknir sem almenningur framkvæmir sjálfur, án þess að vera fagblaðamenn.